Επικήδειος Κύριλλου για τον Ευγένιο

Επικήδειος Κύριλλου για τον Ευγένιο
ο αρχιμ. Κύριλλος εκφωνεί τον επικήδειο
Επικήδειος Κύριλλου για τον Ευγένιο

ο αρχιμ. Κύριλλος εκφωνεί τον επικήδειο

ΛΟΓΟΣ ΕΠΙKHΔΕΙΟΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΔΙΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΙΑΝ ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ 

ΙΕΡΑΠΥΤΝΗΣ ΚΑΙ ΣΗΤΕΙΑΣ ΚΥΡΟΥ ΕΥΓΕΝΙΟΥ 

Ιερός Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Γεωργίου Ιεραπέτρας (18/9/2016)

Αρχιμ. Κυρίλλου Διαμαντάκη,

Πρωτοσυγκέλλου της Ι. Μ. Ι. Σητείας

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου κ. Ευγένιε, εκπρόσωπε της A.Θ.Π. του Οικουμενικού ημών Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, Πανοσιολογιώτατε Αρχιμανδρίτα του Οικουμενικού Θρόνου, και Πρωτοσύγκελλε της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης κ. Μεθόδιε Βερνιδάκη, εκπρόσωπε της Α.Θ.Μ. του Πάπα και Πατριάρχου Αλεξανδρείας κ. Θεοδώρου, Σεβασμιώτατε Αρχιεπίσκοπε Κρήτης κ. Ειρηναίε, Πρόεδρε της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης, Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Πέτρας και Χερρονήσου κ. Γεράσιμε, τοποτηρητά της χηρευούσης Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας,  Σεβασμία των αγιωτάτων Ιεραρχών χορεία,  Tιμιώτατοι Συμπρεσβύτεροι, ευλαβέστατοι Διάκονοι, Οσιώτατοι Μοναχοί και Μοναχές,  Κύριε Περιφερειάρχα, κύριοι ήμαρχοι, κύριοι Βουλευτές, Εντιμότατοι εκπρόσωποι των πολιτικών, στρατιωτικών και αστυνομικών αρχών και Φορέων, Πενθηφόρε του Κυρίου λαέ,

 «Που το ασφαλές των ψυχών ημών πηδάλιον;… Που η αμετάθετος της γνώμης άγκυρα;.. Που ο καλός κυβερνήτης, ο προ τον άνω σκοπόν διευθύνων το σκάφος;…».

Με αυτούς τους λόγους από τον Επιτάφιο του Αγίου Γρηγορίου Νύσσης προς τον Επίσκοπο Αντιοχείας Μελέτιο, ετούτη την ιερή στιγμή εκφράζω τον βαθύτατο ψυχικό πόνο και την οδύνη όλων των Κληρικών, των Μοναχικών Αδελφοτήτων και του ευσεβούς λαού της απορφανισθείσης Ιεράς Μητροπόλεως μας, για τον αδόκητο θάνατο του πεφιλημένου και πολύκλαυστου πνευματικού μας πατρός και Γέροντός μας, Μητροπολίτου Ιεραπύτνης και Σητείας κυρού Ευγενίου.

Ως κεραυνός εν αιθρία επήλθε η ειδηση της προς Κύριον εκδημίας του και συγκλόνισε βαθύτατα όχι μόνο την Ιεραρχία της Εκκλησίας Κρήτης, αλλά και σύσσωμη την Εκκλησία του Χριστού. Η επί γης αρχιερατική του πορεία έμελλε να τελειώσει αιφνίδια, όπως ακριβώς και του προκατόχου του κυρού Φιλοθέου το έτος 1993, και μάλιστα την ημέρα της μνήμης του προστάτου του Αγίου, Οσίου Φιλοθέου του Πρεσβυτέρου και Θαυματουργού, την 15η Σεπτεμβρίου, τα δε ίχνη αυτής της εικοσιδυάχρονης πορείας να είναι ταπεινά και διακριτικά, ανάλογα προς το ταπεινό φρόνημα με το οποίο έζησε και έδρασε ως λειτουργός του Υψίστου. Ο Θεός θέλησε να μετασταθεί πολύ νωρίς στις ουράνιες μονές, καθιστώντας την επί γης Εκκλησία Του πτωχότερη και την Εκκλησία των Ιεραπυτνίων και των Σητειωτών πάλι ορφανή.

Πεφιλημένε και σεβαστέ μας Γέροντα, αναχωρήσατε ξαφνικά, χωρίς να μας προετοιμάσετε, χωρίς να μας συμβουλεύσετε για τελευταία φορά, χωρίς να μας παραμυθήσετε. Γι’ αυτό το λόγο τα δάκρυα, η λύπη και ο πόνος από το ξαφνικό αυτό γεγονός είναι αναπόφευκτα και συγχωρητέα. Κατανοητό είναι το ανθρώπινο πένθος και η αβάστακτη θλίψη από τον αιφνίδιο θάνατό σας.

Ωστόσο, όμως, εσείς πάντοτε μας διδάσκατε ότι όλα πρέπει να γίνονται με μέτρο, με σύνεση, με σοφία, μέσα από την πίστη και την ελπίδα, μέσα από την προσδοκία και τη χαρά της Αναστάσεως, που συνοψίζονται στα λόγια του Χρυσορρήμονος πατρός «Δεν μπορεί κανείς να μη λυπάται… Δάκρυσε, όμως ήσυχα και με ευπρέπεια και με φόβο Θεού. Αν κλάψεις μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν το κάνεις επειδή δεν είσαι βέβαιος για την ανάσταση των νεκρών, αλλά επειδή δεν υποφέρεις τον χωρισμό».

Σαν να ήταν χθες, στις 10 Σεπτεμβρίου του 1994, που, μετά την δια παμψηφίας εκλογή σας από τα τίμια Μέλη της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης στις 14 Ιουνίου ενθρονισθήκατε στην καθέδρα της  ιστορικής Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας. Από Ηγούμενος της ιστορικής Ιεράς Μονής Γοργολαΐνι Ηρακλείου στους πρόποδες του περήφανου Ψηλορείτη μεταφυτεύθηκε σε αυτόν τον ευλογημένο από το Θεό τόπο, με τους φιλόθεους, φιλάγιους, φιλήσυχους, εργατικούς, φιλοπρόοδους, ευγενείς, προοδευτικούς και συνάμα απλοϊκούς ανθρώπους, όπως συνηθίζατε να λέτε σε όλους.

Tό προηγούμενο Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου, ημέρα που τέλεσατε τα Εγκαίνια του νεόδμητου Ι. Ναού Αγίου Χριστοφόρου Παχείας Άμμου Ιεράπετρας, συμπληρώθηκαν ακριβώς 22 χρόνια από την ενθρόνισή σας. Από την πρώτη ημέρα θέσατε σκοπό να ενθρονισθείτε στις καρδιές των απλών και πιστών ανθρώπων, του αγαπημένου σας ποιμνίου, που η Χάρη του εν Τριάδι Θεού σάς εμπιστεύθηκε να ποιμάνετε. Γι  α?τό και συμμετείχατε αδιακρίτως και συνεχώς στο μέτρο των δυνάμεων σας στον πόνο και στη χαρά του κάθε μέλους της Τοπικής μας Εκκλησίας. Και αυτό φάνηκε τούτες τις ημέρες που το σεπτό σκήνωμά σας βρίσκεται στον Μητροπολιτικό Ναό του αγαπημένου σας Αγίου και προστάτου στην επίγεια ζωή σας Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. Κάθε ηλικίας άνθρωποι -παιδιά, νέοι, μεσήλικες και ηλικιωμένοι- πέρασαν να σας απευθύνουν το ύστατο χαίρε και να λάβουν την Αρχιερατική ευχή και ευλογία σας, ως πολύτιμο εφόδιο και φυλακτό στη ζωή τους. Άνθρωποι άγνωστοι, ταπεινοί, απλοί σαν εσάς.

Ιδιαίτερη η σχέση και πορεία σας με τον τροπαιοφόρο και θαυματουργό Άγιο. Συχνά μου λέγατε: “Ο Άγιος Γεώργιος με κυνηγά: Άγιος Γεώργιος η Ενορία μου στον Πόρο Ηρακλείου, όπου από παιδί διακονούσα, Άγιος Γεώργιος στον Επανωσήφη, όπου έλαβα την μοναχική κουρά, Άγιος Γεώργιος στο Γοργολαΐνι, όπου μετεγκατεστάθηκα και υπηρέτησα 14 χρόνια ως Ηγούμενος, Άγιος Γεώργιος ο πολιούχος Ιεράπετρας και Μητροπολιτικός ναός της Επαρχίας, όπου η χάρις του Θεού με έταξε να διακονώ. Τι να πω! Ο Θεός τα κανονίζει αυτά”.

Ο μακαριστός Μητροπολίτης Ιεραπύτνης και Σητείας κυρός Ευγένιος, γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη του Ηρακλείου το έτος 1952. Κληρονόμησε από τους κατά σάρκα γονείς του, Στυλιανό και Ροδάνθη, τη λαϊκή ευλάβεια και την άδολη ευσέβεια της αγνής κρητικής ψυχής. Διακόνησε ως παιδί και νέος τον μεγάλο Πρωθιεράρχη της Εκκλησίας Κρήτης Ευγένιο Ψαλλιδάκη, του οποίου έλαβε το όνομα, κυρίως στις Κατασκηνώσεις της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. Υπήρξε το ίνδαλμα, ο εμπνευστής ο καθοδηγητής και ο πνευματικός του πατέρας στα χρόνια της νεότητός του. Τον θεωρούσε μεγάλο Άγιο και καθοδηγητή της Εκκλησίας Κρήτης. Εκείνος του ενέπνευσε την αγάπη, τον σεβασμό και την αφοσίωση στη Μητέρα Εκκλησία, την σταυρωμένη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλως, το μαρτυρικό και αειλαμπές Φανάρι. Αγάπησε τα ιερά γράμματα και την επιστήμη της Θεολογίας με πάθος, την οποία σπούδασε στο Α.Π.Θ., μετά την αποφοίτησή του από το ιστορικό Καπετανάκειο εξατάξιο Γυμνάσιο Ηρακλείου. Στη Θεσσαλονίκη φοιτά και στην Ανωτερα Παιδαγωγική Ακαδημία, της οποίας υπήρξε απόφοιτος. Γι  αυτό και η μεγάλη του αγάπη να διδάσκει τα παιδιά και τους νέους κυρίως στα Κατηχητικά. Στη συμπρωτεύουσα διαμένει με παρέμβαση του Γέροντός του ως υπότροφος στην Ιερά Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή Μονή Βλατάδων και συνδέεται με το Φανάρι, με τον μακαριστό Οικουμενικό Πατριάρχη Δημήτριο, τον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο και άλλους σπουδαίους Ιεράρχες του Θρόνου και της Ορθοδοξίας, αλλά και με σπουδαίους Καθηγητές της Θεολογίας και πνευματικές μορφές. Πάντοτε μιλούσε με σεβασμό για το Θεσμό του Πατριαρχείου και το πρόσωπο του Πατριάρχου, και διεκρίνετο για την αφοσίωση, την αγάπη και την καύχησή του για την Μητέρα Εκκλησία. Υπήρξε αταλάντευτος και αφοσιωμένος Ιεράρχης του Θρόνου σε όλην την πορεία της επί γης ζωής του. Θυσίαζε και τη ζωή του για το πολύφωτο Φανάρι.

 Στη Θεολογική Σχολή συνεργάζεται με τον Καθηγητή Σεβ. Μητροπολίτη Τυρολόης και Σερεντίου κ. Παντελεήμονα, ως βοηθός του, και του δίδεται η ευκαιρία για μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό. Όμως, την πορεία των σπουδών του ανέκοψε η γνωριμία με τον Άγιο Παΐσιο στο Αγιώνυμο Όρος, τον οποίο επεσκέπτετο τακτικά και είχε αναπτύξει πνευματικές σχέσεις, ιδιαιτέρως δε και με την Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και τον Γέροντα Βασίλειο, προηγούμενο σήμερα της Ι. Μονής Ιβήρων. «Θα σε στείλω στην Κρήτη για μεταπτυχιακό και διδακτορικό», του είχε πει ο όσιος Παΐσιος, και έτσι ο μακαριστός υπήκουσε, εγκατέλειψε τις σπουδές και κατέβηκε στην Κρήτη. Μοναχός εκάρη στην ιστορική Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη, και χειροτονήθηκε και στους τρεις βαθμούς της Ιερωσύνης από τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κρητης Τιμόθεο. Στη Μονή Γοργολαΐνι ανέπτυξε κατηχητική και κηρυκτική δράση ως Ιεροκήρυκας της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης, ασχολήθηκε με τη νεολαία και οργάνωσε, ανακαίνισε και έθεσε τα θεμέλια για τη λειτουργία της Μονής. Στα χρόνια αυτά συνδέθηκε και με τον αλλο σύγχρονο Άγιο, τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη, με τον οποίο είχαν αναπτύξει ιδιαίτερο σύνδεσμο και επικοινωνία πνευματική. Εκείνος του είπε κάποτε, όταν αντιμετώπιζε ένα δίλημμα, να παραμείνει στη Μονή η να καταλάβει μία υψηλή διοικητική θέση, την οποία του πρότεινε ένας μακαριστός σήμερα Ιεράρχης της Εκκλησίας Κρήτης: “μείνε στο μοναστήρι να ανάβεις το κανδήλι του Αγίου Γεωργίου και ο μεγάλος Άγιος θα σε κάνει Δεσπότη, χωρίς να κάνεις τίποτα, για όλα θα φροντίσει αυτός!!!”. Και πράγματι έτσι έγινε.

Ο μακαριστός και πεφιλημένος μας πνευματικός Πατέρας και ποδηγέτης ακολούθησε την οδό της σταυρωμένης Αρχιερωσύνης. Όλη του η αρχιερατική πορεία υπήρξε σταυρός και μαρτύριο. Πορεία προς τον Γολγοθά. Εργάσθηκε νυχθημερόν με πνεύμα αυτοθυσίας και αγάπης για την Εκκλησία του Χριστού παραμελώντας την προσωπική του υγεία και ανάπαυση. Πάσχιζε για όλα τα πνευματικά του παιδιά, τον Ιερό Κλήρο της Επαρχίας του, -για την ιεροπρέπεια και το εκκλησιαστικό ήθος και φρόνημα του οποίου καυχόταν- και για τον ευλογημένο ευσεβή λαό που τον έταξε ο Αρχιποίμην Χριστός να διαποιμαίνει. Συμμετείχε στη λύπη και τη χαρά όλων ανεξαιρέτως. Πίστευε βαθιά και έκανε συνεχώς πράξη αυτό που λέει ο θυμόσοφος λαός μας “μοιρασμένη λύπη, μισή λύπη, μοιρασμένη χαρά, διπλή χαρά”. Τον χαρακτήριζε πάντα η άδολη πατρική αγάπη, η ευπρέπεια, η νηφαλιότητα, η σύνεση και η δικαιοσύνη. Ήταν φιλακόλουθος, φιλομόναχος, φιλάγιος, απλός και ανεπιτήδευτος στους τρόπους. Λειτουργούσε πάντοτε με αποκλειστικό γνώμονα το συμφέρον της Τοπικής μας Εκκλησίας και του θεοφιλούς ποιμνίου του. Ήταν φιλαλήθης, ευθύς, καθόλου διπλωμάτης, δεν χάϊδευε αυτιά, δεν “μασούσε” τα λόγια του, ούτε ωραιοποιούσε καταστάσεις. Τηρούσε πάντα το Ευαγγελική προτροπή να είναι “το ναι ναί· και το ου ου” (Ματθ. 5,37). Έλεγε πάντοτε την αλήθεια χωρίς να υπολογίσει το οποιοδήποτε κόστος. Δεν του άρεσε να λένε καλά λόγια γι  αυτόν, θυσιάζοντας τα δίκαια, τα θέσμια και τις παραδόσεις της Εκκλησίας. Δεν ήθελε λίγο από δω και λίγο από  κει. Υποστήριζε την αποψή του μέχρι τέλος και γιαυτό πολλάκις παρεξηγείτο.

Στα 22 χρόνια της Αρχιερατικής και θυσιαστικής διακονίας του ο αοίδιμος ανέπτυξε ικανό και σπουδαίο ποιμαντικό, φιλανθρωπικό και κοινωνικό έργο. Επιγραμματικά, ως ο πρώτος συνεργάτης του από την πρώτη μέρα της αρχιερατικής του πορείας, αναφέρω:

  • Χειροτονία νέων και μορφωμένων κληρικών και κουρά νέων μοναχών, για τη στελέχωση Ενοριών και Μοναστηριών της Ι. Μητροπόλεώς.

Ανακαινιστικά έργα, επισκέψεις σε ενορίες και χωριά, σύσταση νέων Μονών και Ενοριών, οικοδόμηση και εγκαίνια δεκάδων νέων ναών, συντήρηση και αποκατάσταση δεκάδων εκκλησιαστικών μνημείων, καθαρισμός και συντηρηση πολλών φορητών εικόνων και περίτεχνων τέμπλων ναών.

-Ανοικοδόμηση των σύγχρονων κτηριακών εγκαταστάσεων του «Κέντρου Πολιτιστικής και Κοινωνικής Μέριμνας της Ιεράς Μητροπόλεως» στον αυλειο χώρο της Ι. Μητροπόλεως, όπου σήμερα λειτουργούν οι Σχολές Βυζαντινής Μουσικής και Αγιογραφίας, το Κοινωνικό Φροντιστήριο, Βιβλιοθήκη-Αναγνωστήριο και βρίσκονται η αίθουσα Ιερατικών Συνεδρίων και διαλέξεων της Σχολής Γονέων και Στήριξης  Οικογένειας, το πλήρως εξοπλισμένο Εργαστήριο Πληροφορικής, εγκαταστάσεις Συσσιτίων κ.α.

 -Ίδρυση του “Αγροτικού Κέντρου Καινοτομίας και Επιχειρηματικότητας – ΒΙC Κρήτης”, μιας καινοτόμου δράσεως για την πραγωγή της τοπικής αγροτικής κοινωνίας.

-Διοργάνωση λαμπρών εορταστικών εκδηλώσεων, όπως για την εκατονταετηρίδα του Ι. Καθεδρικού Ναού Αγίας Αικατερίνης Σητείας, τον Νοέμβριο του 1999, το 2002 για τα Θυρανοίξια του περικαλλούς τούτου ιερού Μητροπολιτικού ναού μετά την εκ βάθρων συντήρησή του κ.α.

-Αγορά και αναστήλωση του νεοκλασσικού κτιρίου του πρώην Καταστήματος της Εθνικής Τράπεζας στη Σητεία, που αποτελεί στολίδι για την πόλη και σήμερα στεγάζεται σ? αυτό το Επισκοπείο και τα Γραφεία της Ι. Μητροπόλεώς μας.

-Αγιοκατάταξη στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας του Οσίου Ιωσήφ του Γεροντογιάννη, το έτος 2005.

-Αξιοποίηση της περιουσίας του Κοινωφελούς Εκκλησιαστικού Ιδρύματος της Ιεράς Μητροπόλεως «Παναγία η Ακρωτηριανή» με την έγκριση της μεγάλης τουριστικής επένδυσης στην περιοχή “Κάβο Σίδερο”.

-Επαφή με νέους, επισκέψεις σε σχολεία, διανομή Καινής Διαθήκης στους μαθητές, Παιδικές και Νεανικές Κατασκηνώσεις, χρηματικά έπαθλα για τους αριστεύσαντες μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.

-Διοργάνωση παγκρήτιων αγώνων στίβου «Νεστόρεια» στην Ιεράπετρα, και πανελλήνιοι αγώνες «Γύρος της Σητείας» σε συνεργασία με τους Δήμους Ιεράπετρας και Σητείας.

-Συνεχής κατάρτιση και επιμόρφωση των Εφημερίων, διοργάνωση Ιερατικών Συνάξων, ομιλίες κατά τους Κατανυκτικούς Εσπερινούς της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, Ιερά Εξομολόγηση των πιστών, διοργάνωση και συνοδεία προσκυνηματικών εκδρομών.

-Λειτουργία Σισσιτίου στην πόλη της Σητείας

-Ίδρυση  Εκκλησιαστικού Βιβλιοπωλείου και λειτουργία Εκκλησιαστικού Ραδιοφωνικού Σταθμού.

-Έκδοση διμηνιαίου περιοδικού «Άγκυρα Ελπίδος», με τα ένθετα παιδικά και νεανικά φυλλάδια “Κοντά στον Χριστό”  και “Νεανικά Αγκυροβολήματα”, εκδόσεις ψυχωφελών και ιστορικών πονημάτων, φιλοξενία διαφόρων Συνεδρίων.

-Συνεργασία με εκπροσώπους της Τοπικής και Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης και τους άλλους φορείς για την πρόοδο της τοπικής μας κοινωνίας, συλλαλητήρια σε Ιεράπετρα και τη Σητεία για τη στήριξη και αναβάθμιση των Νοσοκομείων των δύο πόλεών μας.  Επισκέψεις σε νοσοκομέια, γηροκομέια, στρατόπεδα, σχολές.

Αοίδιμε Γέροντα, Αυτά υπήρξαν μερικά από τα έργα που με πολύ κόπο, μόχθο και θυσία πράξατε κατά την Αρχιερατεία σας, τα φανερά τοις ανθρώποις.  Υπήρξαν όμως και τα άλλα τα αφανή και κρύφια, τα ωφέλιμα τοις ανθρώποις, τα οποία υπήρξαν περισσότερα και τα οποία γνωρίζει μόνον ο ετάζων καρδίας και νεφρούς Κύριος.

Εμείς Γέροντα που ευλογηθήκαμε, που αγιαστήκαμε, που ελεηθήκαμε, που χειροτονηθήκαμε, που μεταλάβαμε από τα χέρια σας και που γέμισαν οι παλάμες μας από το αντίδωρο, από την αγάπη της αρχιερατικής διακονία σας, ζητάμε ταπεινά συγγνώμη για τις θλίψεις που σας ποτίσαμε, διότι πολλές φορές δεν φανήκαμε άξιοι της αγάπης σας.

Αυτήν την ώρα καταθέτουμε την ευγνωμοσύνη μας για ο,τι μας προσφέρατε, για ο,τι πράξατε για μας και ιδιαιτέρως για τον ομιλούντα. Εσείς μας χαρίσατε το ευ ζην. Υπήρξατε ο πνευματικός μας πατέρας και προστάτης. Μας οδήγησατε στην ιερωσύνη, μας χειραγωγήσατε στην εκκλησιαστική ζωή, μας ενεπνεύσατε την αγάπη προς την Εκκλησία, προς την Κυρία Θεοτόκο και όλους τους Αγίους, μας δίδάξατε την αφοσίωση και την θυσιαστική διακονία προς την Εκκλησία, τα ιδανικά και τις διαχρονικές αξίες του μαρτυρικού Οικουμενικού Πατριαρχείου και της εσταυρωμένης Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως.

Αοίδιμε Γέροντα, τώρα που φεύγετε σωματικώς από ανάμεσά μας σας παρακαλούμε να μην μας ξεχνάτε και σας ζητάμε να απλώσετε τα χέρια σας από εκεί ψηλά να μας ευλογήσετε και να μας παραμυθήσετε. Να ευλογήσετε τα απορφανισθέντα πνευματικά σας παιδιά, ούτως ώστε να συνεχίσουμε να διακονούμε και να καρποφορούμε στην Αγία μας Εκκλησία.

Περατώνω τον επικήδειο τουτο λόγο, εκ μέρους του Ιερού κλήρου και των μοναστικών αδελφοτήτων σας, πολυσεβαστέ Γέροντά μας, με την ευχή να είναι απρόσκοπτος η ανάβασή σας «εις απάντησιν του Κυρίου». Και είμαι απολύτως βέβαιος και το πιστεύω ακράδαντα, ότι η χαριτωμένη και αγιασμένη ψυχή σας συνοδεύεται από τους αγγέλους στην ουράνια δόξα του Παραδείσου, στη θέα του Ακτίστου Φωτός. Όσα επέτρεψε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να ζήσω κοντά σας, κατα τις τελευταίες στιγμές της επί γης ζωής σας και να σας κλείσω τα μάτια, όταν η μακαρία ψυχή σας φτερούγισε οσιακά για τα ουράνια σκηνώματα, με διαβεβαιώνουν γιαυτό. Και όπως μου είπε μία αγνή και χαριτωμένη προσφιλής μου ψυχή: «μην κλαις, παιδί μου και μην στεναχωριέσαι, γιατί οι παλιοί κρητικοί έλεγαν ότι οι ψυχές των δίκαιων ανθρώπων φεύγουν από αυτή τη ζωή και πετούν όπως πεθαίνουν τα πουλιά, χωρίς θόρυβο». 

Σας υποσχόμαστε ότι όλοι εμείς θα σας μνημονεύομε στο επί γης θυσιαστήριο για ο,τι πρόσφερατε σε μας προσωπικά και στην τοπική μας Εκκλησία, και σας παρακαλώ προσωπικά να προσεύχεσθε στο επουράνιο θυσιαστήριο μαζί με τον μακαριστό Γέροντά σας Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Ευγένιο, τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Κρήτης Τιμόθεο, τους μακαριστούς προκατόχους σας Φιλόθεο και Φιλόθεο, τους αοίδιμους αδελφούς σας Τίτο, Δημήτριο, Κύριλλο, Άνθιμο, Γέροντα Ειρηναίο και Νεκτάριο, ως πρεσβευτής στον ουρανό για όλους μας, για τον ιερό κλήρο, τις μοναστικές αδελφότητες, για τα πνευματικά σας παιδιά και για τον πιστό λαό της Ιεράς Μητροπόλεως Ιεραπύτνης και Σητείας, που τόσο πολύ αγαπήσατε και θυσιάσατε τον εαυτό σας, αλλά και τόσο πολύ σας αγάπησε.

 Ο των ψυχών δεσπόζων και των σωμάτων ου εν τη χειρί η πνοή ημών των θλιβομένων παραμυθία ανάπαυσον εν χώρα Δικαίων ον μετέστησας δούλόν σου

Χριστός σε αναπαύσοι εν χώρα ζώντων, και πύλας Παραδείσου ανοίξοι σοι και βασιλείας δείξοι πολίτην και άφεσίν σοι δώη ων ήμαρτες εν βίω φιλόχριστε.

Να έχομε την ευχή σας, μακαριστέ και αοίδιμε Γέροντά μας, Μητροπολίτα Ευγένιε.

Print Friendly