«Κάθε μέρα ακούω τα πουλάκια να κελαηδούν έξω από το παράθυρό μου όταν ξυπνάω, αλλά συγκεκριμένα για μία εποχή μόνο και κάθε χρόνο την ίδια εποχή, ακούμε με την ανιψιά μου ένα ξεχωριστό κελάηδημα πάντα πολύ νωρίς το πρωί, και πάντα μου λέει ‘Άκου γιαγιά ήρθε πάλι το πουλάκι που κελαηδά!’» Ανέφερε μία περίοικος της περιοχής του Ελαιώνα. Για αυτό το ‘πουλάκι’ και πολλά άλλα συζητήσαμε την Τετάρτη 17/02 στη Γενική Συνέλευση στο 1^ο Δημοτικό που διοργάνωσε η Οικολογική Κίνηση Μεραμβέλλου. Ήρθαν αρκετοί πολίτες και τους ευχαριστούμε καταρχήν για την παρουσία τους και ελπίζουμε ότι αυτή η συνέλευση θα είναι μία αρχή για την δραστηριοποίηση και παρουσία ακόμα περισσότερων πολιτών σε θέματα που αφορούν τους ίδιους και την πόλη που ζούμε. Από τη συνέλευση ξεκαθαρίστηκε πλέον η στάση των πολιτών και δημοτών του Αγ. Νικολάου απέναντι στις προτάσεις και τα σχέδια του Δήμου για το μέλλον του Ελαιώνα.

Η Τοπική Αυτοδιοίκηση πάντα ζητά την ενίσχυση των αρμοδιοτήτων της με τους ανάλογους πόρους ώστε να επιτελέσει το ρόλο της στα πλαίσια του συντάγματος, δηλαδή να είναι διαχειριστής των τοπικών υποθέσεων. Αυτό που μένει αδιευκρίνιστο από τις Κυβερνήσεις, είναι τι εννοούν τοπικές υποθέσεις και κατά πόσο επιθυμούν την αποτελεσματική λειτουργία των Ο.Τ.Α χωρίς παρεμβολές και εμπόδια γραφειοκρατικής φύσης, για να υπηρετηθούν οι ανάγκες των πολιτών. Αν λοιπόν η Κυβέρνηση κινηθεί με αυτούς τους στόχους είναι φανερό ότι χρειάζεται μια νέα αρχιτεκτονική για την Τοπική Αυτοδιοίκηση της χώρας καθώς και σαφής προσδιορισμός του ρόλου του κεντρικού κράτους καθώς και της αιρετής περιφέρειας. Τώρα όσον αφορά το εύρος των αλλαγών στη χωροταξία αυτό συναρτάται με τις αρμοδιότητες που θα μεταφερθούν στους Δήμους και σε τι πληθυσμιακό μέγεθος αυτές μπορούν να ασκηθούν. Ο Δήμος Σητείας με πληθυσμό 15.000 κατοίκους με πιστοποιημένες υπηρεσίες για έργα ΕΣΠΑ με εγκεκριμένο χωροταξικό σχέδιο (ΣΧΟΟΑΠ), έχει τη δυνατότητα να προσφέρει αυξημένες υπηρεσίες στους πολίτες.

Η Οικολογική Κίνηση είναι μια ομάδα ανθρώπων καθημερινών με διαφορετικές πολιτικές και κοινωνικές απόψεις πράγμα που καθιστά πολλές φορές την συνεργασία τους δύσκολη, ΑΛΛΑ με ένα κοινό σημείο: Το πάθος τους να προστατέψουν τη ζωή τους και των παιδιών τους που είναι άρρηκτα δεμένη  με το φυσικό περιβάλλον. Ταυτόχρονα έχουν συνειδητοποιήσει ότι αυτόν τον φυσικό πλούτο που παρέλαβαν από τους γονείς τους πρέπει να τον παραδώσουν στα παιδιά τους τουλάχιστον ίδιο.

«Σιμά η ώρα που το κάλλος, θα παραδοθεί στις μύγες της αγοράς» (Ο. Ελύτης, Άξιον Εστί)