Του Πρωτοπρεσβυτέρου Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη.
(Παρασκευή 15 Αυγούστου 2025, στον ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος)
Μια από τις ωραιότερες προσωνυμίες της Παναγίας είναι και της Παρθενίας. Η παρθενία είναι το τιμαλφέστατο στολίδι της Παναγίας. «Παρθένος έτεκες απειρόγαμε και Παρθένος έμεινας, Μήτερ ανύμφευτε», υμνολογείται, στα λειτουργικά κείμενα της Εκκλησίας. Παρθένο την προείδε ο προφήτης Ησαΐας στην Π. Διαθήκης. «Ἐν τῆ γεννήσει τήν παρθενίαν ἐφύλαξας», ψάλλομε στο απολυτίκιό της, και συμβολικά την στολίζει ο ορθόδοξος ζωγράφος με τρία αστέρια (στο κεφάλι και στον κάθε ώμο από ένα), που συμβολίζουν την αειπαρθενία της Θεοτόκου: Παρθένος πριν από τον Τόκον κατά τον Τόκον και μετά τον Τόκον.
Γι’ αυτό διαλέξαμε σήμερα εορτή της Κοιμήσεως και Μεταστάσεώς της να υπενθυμίσομε στην αγάπη σας ότι όλες τις περασμένες ημέρες σ’ εκείνα τα κατανυκτικά σπερνά στην Παναγία την Βρεφοτρόφο, μπροστά στο σεπτό Κόνισμά της, την ψάλλαμε και την τιμήσαμε ως πρότυπο Κόρης, Μάνας, αρετής και αγιότητος, αγνείας και παρθενίας. Όλα αυτά τα κοσμητικά προσωνύμια όλοι οι άνθρωποι κάπως τα νιώθουν και τα προσλαμβάνουν, εκεί, όμως, που δυσκολεύονται είναι εκείνο που αναφέραμε τελευταίο: η Παρθενία. Γιατί ο άνθρωπος και ο κόσμος που βγήκαν από τα χέρια του Θεού παρθένα, αργότερα, λόγω της αποστασίας και παρακοής των πρωτοπλάστων, μολύνθηκαν από τον ρύπο της αμαρτίας. Γιατί νόμισαν ότι με την ανταρσία και αποστασία τους από την αγάπη του Θεού, μπορούσαν να ζήσουν χωρίς την πρωτόπλαστη ομορφιά της αγνότητας και παρθενίας. Δεν έπαψε όμως ο άνθρωπος, ακόμη και σ’ αυτή του την πτώση, να τη νοσταλγεί και να την αναζητεί παγκόσμια, μέσα από τελετές καθάρσεως των θρησκευτικών μυστηρίων όλων των λαών και των εποχών.
Γι’ αυτό ιδιαίτερα ο χριστιανισμός που θέλει να υψώσει τον άνθρωπο ως την ψηλότερη κορφή της αγιότητος, τη θέωση, τον σπρώχνει αδιάκοπα στο μέγιστο και το απόλυτο, έχοντας πρότυπο παρθενίας την Παναγία. Για να υπενθυμίζει και να επανορθώνει σε κάθε εποχή το χαμένο αυτό ιδανικό μας. Και μάλιστα, στον σημερινό ά-κοσμο κόσμο μας, που κατάντησε να είναι ένας α-πάρθενος κόσμος. Γιατί ο σύγχρονος κόσμος, κάνοντας άλλη μια φορά κατάχρηση των νόμων και των εντολών που ο Δημουργός έθεσε στη συμπαντική δημιουργία, εκπορνεύει και διαφθείρει τον κόσμο και τον εαυτόν του. Με την κατάχρηση και τη ληστρική επέμβασή του στο φυσικόν περιβάλλον, δεν έχει αφήσει καμιά γωνιά για τον εαυτόν του παρθενική, που να μπορεί να αναπνεύσει ελεύθερα. Καίει τα δάση, καταστρέφει τη Φύση, ρυπαίνει τις λίμνες και τα ποτάμια, τη θάλασσα και τον αέρα. Και αγνοεί ότι η Φύση εκδικείται τους βιαστές του.
Στην κοινωνική ζωή, επίσης, εγκαταλείπονται θεσμοί και παραδόσεις, που έχουν μέσα τους την παρθενικότητα των ανθρωπίνων σχέσεων‧ την τιμιότητα, την ειλικρίνεια, τη φιλία, την ντροπή, τον σεβασμό, την ευγένεια. Ο χουλιγκανισμός και η αυθάδεια μικρών και μεγάλων, γίνεται κυρίαρχος νόμος της ζωής και η Δημοκρατία εκπορνεύεται κι αυτή συχνά και καταλήγει σε δημαγωγία και τρομοκρατία.
Στη σχέση των φύλων ανατρέπονται αιώνιοι βιολογισμοί θεσμοί και ηθικοί νόμοι και τη θέση του τιμίου γάμου παίρνει ο ελεύθερος έρωτας. Η αγνότητα των νέων που προσπαθούν να διαφυλάξουν την αγνότητά τους, συκοφαντείται και ειρωνεύεται. Η «ομοφυλοφιλία» θεωρείται νόμιμον πάθος και ο άνθρωπος (άνδρας και γυναίκα) παραδίδεται και ξεπουλιέται στη φτήνια και την ατίμωση του πρωτογονισμού των ενστίκτων.
Τα παιδιά σκοτώνονται στη μήτρα της μάνας τους πριν γεννηθούν, και κάποτε όταν γεννηθούν οι ίδιοι οι γονείς τους γίνονται παιδοκτόνοι. Ένα άλλο φαινόμενο της εποχής είναι η αστοργία για τους γέροντες γονείς. Όταν γεράσουν εγκαταλείπονται από τα παιδιά τους, γιατί τάχατες τους γίνονται βάρος και πεθαίνουν έρημοι και θλιμμένοι μέσα στου οίκους κάποιου φιλανθρωπικού Ιδρύματος ευγηρίας! Έτσι ένας κόσμος α-πάρθενος γίνεται μοιραίως και απάνθρωπος.
Αλλά ο σύγχρονος άνθρωπος για να δικαιολογήσει αυτή την κατάπτωσή του βρήκε την ψευδοφιλοσοφία της απομυθοποίησης. Η πίστη, λένε, είναι μύθος, η Εκκλησία σκοταδισμός και στο όνομα της επιστήμης θέλομε να απομυθοποιήσομε τα πάντα, όσα μας γίνονται φραγμός στην ασυδοσία του εγωκεντρισμού και των ενστίκτων μας. Ταλαίπωρε άνθρωπε! Και τί σ’ απομένει ύστερα από αυτή τη εκδίωξη του ιερού και του μυστηρίου που υφαίνει τη ζωή μας; Η γύμνια, η ανία, το κενό, η απελπισία, ο φόβος, τα ναρκωτικά και τα ψυχιατρεία.
Σ’ αυτό τον α-πάρθενο και απάνθρωπο κόσμο η Εκκλησία μας προβάλλει ιδιαίτερα αυτές τις ημέρες του Δεκαπενταύγουστου το πρότυπο της Παρθένου Μαρίας. Το πρότυπο αυτό που υπήρξεν «ο καθαρότατος ναός του Σωτήρος» προβάλλεται, για να υπενθυμίζει σε όλους μας την ιερότητα του χρόνου και του χώρου που ζούμε. Να υπενθυμίζει στα νιάτα όλων των εποχών την αγνή Κόρη της Ναζαρέτ, τη σεμνή Μητέρα του Θεανθρώπου, την αγνότητα εκείνων των λίγων σημερινών νέων, που προσπαθούνε να βιώσουνε τις αρετές της πανάγνου Θεομήτορος, μέσα στη λοιδορία του α-πάρθενου κόσμου. Αυτά τα αγνά παιδιά είναι που βαστούνε στο κορμί και στην ψυχής τους τα τίμια ιδανικά της ζωής. Είναι αυτοί οι λίγοι νέοι και νέες, που αναπλάθουν την κάθε γενιά με παρθενικότητά τους και κρατούνε καθαρή στη ζωή μέσα σε έναν λερωμένο κόσμο.
Ας παρακαλέσομε την Παναγία Μητέρα μας, σήμερα στην ένδοξη Κοίμησή της, να μη μας αφήσει ορφανούς. Την έχομε ανάγκη να μας προστατεύει, να μας φυλάσσει από τους ποικίλους πειρασμούς και να συγχωρεί την αυθάδεια, που πολλές φορές εκφράζομε στο πρόσωπό της. Να αγιάζει τις σκέψεις μας, να σκεπάζει και να περιφρουρεί τη γύμνια μας, να στολίζει την ασχήμια και την α-κοσμία μας, με το μαφόριο της παρθενικής της ζωής. Το έχομε ανάγκη πάνω απ’ όλα μέσα σ’ αυτόν τον α-πάρθενο και ά-κοσμο κόσμο που ζούμε!
