του Στέφανου Κατρινάκη
Η Ιεράπετρα μοιάζει να ζει σε δικό της παράλληλο σύμπαν. Την ώρα που η τουριστική βιομηχανία σε γειτονικές περιοχές καλπάζει και αναδεικνύει την Κρήτη σε ολόκληρο τον κόσμο, η πόλη παραμένει σε εμβρυακό στάδιο ανάπτυξης, εγκλωβισμένη σε αδράνεια και εσωστρέφεια.
Η αλήθεια είναι σκληρή: η ίδια η κοινωνία δεν δείχνει να αγαπά ούτε να στηρίζει τον τόπο της. Η καθαριότητα απουσιάζει, τα δυνατά σημεία μένουν αναξιοποίητα, ενώ η διάχυτη αδιαφορία απέναντι στον τουρισμό φανερώνει μια πόλη που δεν θέλει να φιλοξενήσει.
Κατά παγκόσμια πρωτοτυπία, η Ιεράπετρα έχει παραμελήσει ένα από τα σπουδαιότερα πολιτιστικά της απόθεματα: την γειτονιά της Κάτω Μεράς. Μια γειτονιά με βυζαντινές εκκλησίες, αρχιτεκτονική αξία και ιστορία οικουμενικού ανθρωπισμού, που το 1922 φιλοξένησε χιλιάδες ψυχές. Ένα κομμάτι που θα μπορούσε να αποτελέσει αιώνιο σύμβολο αυταπάρνησης και αγάπης προς τον πλησίον. Κι όμως, αντί να αναδειχθεί, έχει εγκαταλειφθεί σαν κάτι αδιάφορο, την ώρα που σε όλη την Κρήτη ακόμη και τα πιο μικρά παραδοσιακά χωριά προβάλλονται με υπερηφάνεια.
Υπάρχει όμως και μια δεύτερη πρωτοτυπία: η πόλη γυρίζει την πλάτη στον επισκέπτη που φτάνει σε αυτήν. Χώροι στάθμευσης δεν υπάρχουν· τα ιδιωτικά πάρκινγκ κορεσμένα· οι τουρίστες απλώς φεύγουν. Στάθμευση λεωφορείων; Ανύπαρκτη, με αποτέλεσμα οι διοργανωτές εκδρομών να αποφεύγουν την Ιεράπετρα σαν πονοκέφαλο. Δημόσιες τουαλέτες; Ένα κακόγουστο ανέκδοτο, την ώρα που ο Άγιος Νικόλαος διαθέτει υποδομές με καθημερινή φροντίδα.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται το παράδοξο: γιορτή τουρισμού σε μια πόλη που δεν έχει τουρισμό. Πώς γίνεται αυτό; Είναι σαν να παραγγέλνεις μακαρόνια με κιμά και να σου σερβίρουν… χωρίς κιμά. Καμία ουσία. Στην πραγματικότητα πρόκειται για βαθύ εμπαιγμό όσων λίγων έχουν επενδύσει και ζουν από τον τουρισμό.
Αν υπάρχει ανάγκη για κοινωνικά δρώμενα και φιέστες, υπάρχουν επιλογές με πραγματικό περιεχόμενο. Η αγροτική βιομηχανία της Ιεράπετρας, πρωτοπόρος και εξωστρεφής, θα μπορούσε να αποτελέσει τον πυρήνα μιας γιορτής με ουσία, περηφάνια και προοπτική.
Η Ιεράπετρα δεν χάνει απλώς επισκέπτες. Χάνει την ευκαιρία να πιστέψει στον εαυτό της. Χωρίς αλλαγή νοοτροπίας, χωρίς αγάπη και φροντίδα από τους ίδιους τους κατοίκους της, καμία φιέστα και κανένα “Master Plan” δεν θα μπορέσουν να δώσουν στην πόλη τη θέση που της αξίζει.
