Η περιοχή μας, ένας τόπος με τεράστια ιστορική βαρύτητα και αναπτυξιακή δυναμική, βρίσκεται σήμερα εγκλωβισμένη σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας και υποβάθμισης. Για πάνω από τέσσερις δεκαετίες, τα Σχέδια Πόλης στο Σίσι και στη Μίλατο παραμένουν μια κενή υπόσχεση, ένα εργαλείο που όχι μόνο κατέστη ανεπίκαιρο από τις εξελίξεις, αλλά πλέον καταργείται στην πράξη με τον πιο προκλητικό τρόπο από κάθε ένα που έχει …μπάρμπα στην Κορώνη…
Αντί για τον εκσυγχρονισμό και την προστασία των περιουσιών μας, γινόμαστε μάρτυρες μιας μεθοδευμένης απαξίωσης που στερεί από το Βραχάσι, το Σίσι και τη Μίλατο το δικαίωμα στην ισόρροπη ανάπτυξη.
Η κατάσταση αυτή λαμβάνει πλέον διαστάσεις απροκάλυπτου εμπαιγμού. Ο συνεχιζόμενος αποκλεισμός της περιοχής μας και από τα Τοπικά Πολεοδομικά Σχέδια (Τ.Π.Σ.) δεν είναι ένα τυχαίο τεχνικό λάθος, αλλά μια πολιτική επιλογή με τη σφραγίδα της παρούσας Κυβέρνησης και όσων δεν αντιδρούν σε αυτήν την πολιτική επιλογή αποκλεισμού μας(Δήμος, Περιφέρεια).
Το πιο εξοργιστικό, όμως, είναι η στάση της Δημοτικής Αρχής η οποία καταναλώνεται σε δημόσιες σχέσεις και σε φανφάρες άνευ ουσίας…
Ο Δήμαρχος κ. Μενεγάκης, σε πλήρη ευθυγράμμιση με το κομματικό κράτος της Νέας Δημοκρατίας, επιδεικνύει μια προκλητική αποχή και ανοχή που αγγίζει τα όρια της συνενοχής. Αντί να διεκδικήσει το αυτονόητο για τους δημότες που εκπροσωπεί, επιλέγει τον ρόλο του πιστού ακόλουθου μιας πολιτικής που οδηγεί τον τόπο μας στο περιθώριο και την ερήμωση. Κι αν τολμήσει κανείς να πει μια κουβέντα τον βαφτίζουν “τοξικό”… Έχουν φτάσει σε σημείο ακόμη και μέσα στο Δημοτικό Συμβούλιο να εγκαλέσουν εκπρόσωπο της μειοψηφίας λέγοντάς του “εδώ δεν κάνουμε αντοπολίτευση”! Δηλαδή ο άμοιρος εκπρόσωπος της μειοψηφίας μπροστά στους ηγεμονεύοντες δεν έχει την δυνατότητα ούτε της αντιπολίτευσης!
Αυτό είναι το πολιτικά αξιακό τους επίπεδο…
Η υποτίμηση των περιουσιών μας και η αβεβαιότητα για το μέλλον δεν είναι νούμερα σε χαρτιά, είναι η καθημερινή αγωνία κάθε κατοίκου που βλέπει τον τόπο του να θυσιάζεται στον βωμό κομματικών ισορροπιών και της κυβερνητικής αυτής επιλογής.
Η ελληνική ύπαιθρος βρίσκεται πλέον μπροστά σε μια πρωτοφανή, μεθοδευμένη επίθεση που απειλεί να ξεριζώσει και τους τελευταίους ακρίτες της.
Με ένα πρόσφατο Προεδρικό Διάταγμα που δεν είναι μια στεγνή πολεοδομική ρύθμιση, αλλά μια βίαιη πράξη υποτίμησης του μόχθου γενεών. Με την υπογραφή μιας απόφασης, η Κυβέρνηση αποφάσισε να διαγράψει την αξία της γης, μετατρέποντας εν μια νυκτί τα οικόπεδα των ανθρώπων σε άχρηστα αγροτεμάχια!
Αυτή η εξέλιξη γεννά μια βαθιά και δικαιολογημένη ανασφάλεια. Ο πολίτης που επένδυσε τους κόπους μιας ζωής, που κράτησε τη γη του με την ελπίδα να στεγάσει τα παιδιά του ή να εξασφαλίσει μια αξιοπρεπή διαβίωση, βλέπει τώρα την περιουσία του να εξαϋλώνεται. Το κράτος, λειτουργώντας με μια παγερή αναλγησία, έρχεται να τιμωρήσει τον κάτοικο του χωριού, τον άνθρωπο που επιμένει να στηρίζει την περιφέρεια, αφαιρώντας του το δικαίωμα στη δόμηση και στην αξιοποίηση της ίδιας του της ιδιοκτησίας.
Η κυβέρνηση φαίνεται να αγνοεί επιδεικτικά την πραγματικότητα της ελληνικής επαρχίας. Εκεί όπου δεν υπάρχουν σχέδια πόλης, εκεί όπου οι μικρές ιδιοκτησίες είναι ο κανόνας, η επιβολή αυστηρών περιορισμών και η απαίτηση για τεράστιες εκτάσεις προκειμένου να χτίσει κανείς έστω και ένα μικρό σπίτι, ισοδυναμεί με οικονομικό θάνατο. Είναι μια πολιτική που σπρώχνει τους νέους ανθρώπους στην εσωτερική μετανάστευση, αδειάζοντας τα χωριά και μετατρέποντας την ύπαιθρο σε ένα νεκρό τοπίο, προσβάσιμο ίσως μόνο για μεγάλα επενδυτικά συμφέροντα, αλλά απαγορευτικό για τον απλό ιδιοκτήτη.
Πρόκειται για ένα έγκλημα διαρκείας κατά της κοινωνικής συνοχής. Όταν η εμπιστοσύνη του πολίτη προς το κράτοςκαι τους θεσμούς της αυτοδιοίκησης κλονίζεται τόσο βάναυσα, η ανασφάλεια μετατρέπεται σε οργή.
Η υποτίμηση των περιουσιών δεν πλήττει μόνο την τσέπη των κατοίκων, πλήττει την αξιοπρέπειά τους και το δικαίωμά τους να ορίζουν το μέλλον τους στον τόπο που γεννήθηκαν.
Η ύπαιθρος δεν ζητά ελεημοσύνη, ζητά δικαιοσύνη και το σεβασμό που της αναλογεί, μακριά από γραφειοκρατικές αγκυλώσεις που εξυπηρετούν μόνο τους αριθμούς και όχι τους ανθρώπους.
Νόστιμον ήμαρ…
Πηγή:
https://www.nostimonimar-online.com/2026/04/blog-post_40.html
