Την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026 ο Ορειβατικός Σύλλογος Αγίου Νικολάου αποφάσισε να τιμήσει τις κοντινές του βουνοκορφές, με πρώτη και καλύτερη την κορυφή Τσίβη της Δίκτης με την ωραία θέα. Όμως φέτος είπαμε να προσθέσουμε και δύο ακόμα γειτονικές της κορφές, άγνωστες σε μας, ώστε να κάνουμε τη διαδρομή πιο απαιτητική και πιο ενδιαφέρουσα!
Ξεκινάμε λοιπόν νωρίς το πρωί, μόλις έντεκα επίδοξοι ορειβάτες, από τον κεντρικό οικισμό του οροπεδίου Καθαρού, τον Αβδελιάκο (στα 1.130μ.υψόμετρο), γνωστό για τις ταβέρνες του. Ο καιρός μουντός για Ιούνιο, με κρύο βοριαδάκι και με μια υποψία ομίχλης στις κορφές, σε κάνει να αναρωτιέσαι, αν θα σου κάνει τη χάρη να ξανοίξει πιο ψηλά ή άδικα ανεβαίνεις. Η φύση πάντως κρατά ακόμα κάτι από άνοιξη: βλέπεις παπαρούνες, κάποιες ξεχασμένες ορχιδέες, πιο πάνω ανθισμένες αγριοτριανταφυλλιές…
Συνεχίζουμε δυτικά στον χωματόδρομο, τον οποίο αφήνουμε για να πάρουμε ανηφορικό μονοπάτι που μας οδηγεί σε πηγή στη θέση Λαγουρού με τρεχούμενο νερό. Από εκεί θαυμάζουμε τη θέα στις ψηλές κορφές της Δίκτης χωμένες στα σύννεφα σήμερα και στο εύφορο οροπέδιο του Καθαρού. Συνεχίζουμε έπειτα την ανηφόρα, ώσπου αφήνουμε το μονοπάτι, για να ακολουθήσουμε με ελεύθερη ανάβαση, πορεία προς τις γειτονικές κορφές Τρουλί κι Αβασάρμη, ενώ η ομίχλη καραδοκεί. Αρχικά ανεβαίνουμε από ένα εντυπωσιακό φυσικό τοιχίο με διαβαθμίσεις κι έπειτα στην κορυφογραμμή με αποκορύφωμα στα 1548 μέτρα δίπλα σε εντυπωσιακό βάραθρο-λατσίδα στο Τρουλί. Δυστυχώς η ομίχλη, αν και όχι πυκνή ώστε να μας δημιουργήσει πρόβλημα, μας εμποδίζει να θαυμάσουμε τη θέα και στην τελική να δούμε που είμαστε, καλά που υπάρχει το gps.
Χωρίς να σταματήσουμε κινούμαστε ΒΑ στην κορυφογραμμή προς την Τσίβη. Για να την προσεγγίσουμε αποφεύγοντας τον βόρειο άνεμο που δυναμώνει, κατεβαίνουμε στο λάκκωμα πριν την τελική ανάβαση, που μας χαρίζει όμορφες εικόνες με τα καταπράσινα πρίνα του που ξεπετάγονται από τα λευκά βράχια. Να κι ένας λαγός που τρέχει θορυβημένος την κατηφόρα ίσια κάτω. Να και μια παλιά εγκαταλελειμμένη αγροικία, πιθανόν μαντρί, εκεί που νομίζεις ότι είσαι άκρα Θεού. Να κι ένα κοπάδι με κατσίκια, που μας κοιτάζει περίεργα. Αργότερα θα δούμε και τον βοσκό τους παρέα με τον σκύλο του να μας χαιρετάει εγκάρδια. Η τελευταία ανηφόρα για Τσίβη (1655) ζορίζει λίγο. Όταν φτάνουμε τελικά -Ώ του θαύματος- ξέφεξε κάπως ο καιρός, ξάνοιξε, και μπορέσαμε να θαυμάσουμε την καταπληκτική θέα που προσφέρει αυτή η κορφή σε όλες τις μεριές της ανατολικής Κρήτης: από τον κόλπο του Μεραμπέλλου ανατολικά ως τη χερσόνησο στο Κυριαμάδι στη Σητεία, αλλά και δυτικά στην Οξά και την Ελούντα. Ακόμα την Ιεράπετρα και τα ΝΑ παράλια. Πίσω το οροπέδιο Λασιθίου με τα χωριά του κι η κοιλάδα των Ποτάμων που το συνδέει με τον Άγιο Νικόλαο. Αράζουμε στο απάνεμο πλάι για το κολατσιό μας- μπαλκόνι στην αφρισμένη θάλασσα. Μας κοιτάζω ένα γύρο και είμαι σίγουρη πως κανένας από μας δεν θα ήθελε να είναι πουθενά αλλού αυτή την ευλογημένη στιγμή!
Όμως κάποτε πρέπει και να γυρίσουμε. Για την επιστροφή επιλέγουμε την άλλη μεριά της Τσίβης και τραβερσάροντας τις γειτονικές κορφές με κατεύθυνση νότια, βρίσκουμε παλιό μονοπάτι που μας οδηγεί στην περιοχή του «Κλέφτη», απ’ όπου θα βρούμε χωματόδρομο για να γυρίσουμε στην αφετηρία μας κάνοντας έναν ωραίο κύκλο!
Δυνατή πεζοπορία για τους λάτρεις των βουνών και της άγριας φύσης με όμορφες εικόνες, φανταστική θέα και ολίγον από περιπέτεια, συνολικά 14 χλμ με 800 περίπου υψομετρικής (τι άδικα ανεβοκατεβαίναμε κορφές;) και αρχηγό τον Γιάννη Βούλγαρη και βοηθό τον Γιάννη Πάγκαλο, στηριγμένοι στις γνώσεις τους, αλλά και στις διαδρομές του Γιώργου Ανδρουλάκη, δεινού γνώστη της περιοχής και της Δίκτης γενικότερα. Τους ευχαριστούμε όλους θερμά!!!
Περισσότερες πληροφορίες, φωτογραφίες, βίντεο και χάρτη διαδρομής στο blog του Συλλόγου:
ΒΟΡΕΙΕΣ ΚΟΡΦΕΣ ΔΙΚΤΗΣ: ΑΒΑΣΑΡΜΗ – ΤΡΟΥΛΙ – ΤΣΙΒΗ
