Του Πρωτ. Ευαγγέλου Παχυγιαννάκη
Ο Θεός, ως Δημιουργός του Σύμπαντος Κόσμου, έχει δημιουργήσει τρεις χτιστές οντότητες: Την πρώτη, που αποτελείται από τον άυλο πνευματικό κόσμο, και δεν υποπίπτει στη άμεση γνώση και εμπειρία του ανθρώπου. Την Δεύτερη, που αποτελείται από τον υλικό κόσμο του σύμπαντος, τον ουρανό με την ατέλειωτη αρμονία των άστρων, τη γη με την ποικιλία των δένδρων, των ζώων, των πτηνών και των πετεινών του ουρανού, τη θάλασσα με την απέραντη ποικιλία του ενάλιου κόσμου και την Τρίτη, που είναι η μικτή, πνευματικού και υλικού κόσμου, τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος πάλι συντίθεται από τρεις υπαρξιακές οντότητες: το σώμα (σάρκα), που είναι ύλη, την ψυχή, που ζωοποιεί το σώμα (ψυχή ζώσα) και το πνεύμα που κηδεμονεύει και εκπνευματώνει τον όλον άνθρωπο. Κέντρο του σώματος είναι η καρδιά. Η καρδιά δεν ταυτίζεται διόλου με το συγκινησιακό κέντρο των ψυχολόγων. Η καρδιά είναι το κέντρο που ακτινοβολεί και διαποτίζει ολόκληρο τον άνθρωπο. Τα μυστικά βάθη της καρδιάς είναι απρόσιτα. Και στα κατάβαθα της καρδιάς του ανθρώπου βρίσκονται ο Θεός και οι Άγγελοι.
Ο άνθρωπος είναι η κορωνίδα της δημιουργίας, αλλά και η πλέον τραγική μορφή, γιατί έχει και αντιπαλεύει με τρεις αντίξοες δυνάμεις: με τον Εαυτόν του, με τον Κόσμο και τον Διάβολο. Με τον εαυτόν του, γιατί όπως βαθυστόχαστα εξομολογείται ο ιερός Αυγουστίνος «μέσα μου μάχονται οι εγκληματικές ωδίνες με τις άγιες ηδονές και δεν ξέρω ποιος θα κερδίσει τη νίκη».
Ο άνθρωπος είναι πλασμένος «κατ’ εικόνα» και «καθ’ ομοίωση» του Θεού, αλλ’ όμως για να αναπτύξει το «κατ’εικόνα» και να φθάσει στο «καθ’ ομοίωση», χρειάζεται αγώνας και μόχθος, γιατί το καλό και το κακό που υπάρχει μέσα μας αντιμάχεται το ένα το άλλο και στόχος αυτής της πάλης είναι να νικήσομε τα πάθη, τον εγωισμό, τη φιλαργυρία, τη λαιμαργία, τον φθόνο, την αλαζονεία, την πλεονεξία, την απληστία και όλα γενικώς τα αμαρτήματα, για να κερδίσομε τον καλόν αγώνα, για να πετύχομε το «Θεῷ ὁμοιοῦσθαι».
Σ’ αυτή μας την δύσκολη πάλη έχομε ανάγκη από συμμάχους. Και πρώτοι σύμμαχοί μας στον αγώνα αυτό είναι οι Άγγελοι. Τον πρώτο που πρέπει να καλέσομε συμπαραστάτη και συναγωνιστή είναι ο Άγγελός μας. Αυτός στέκει πάντα δίπλα στον κάθε άνθρωπο από τη βάπτισή του. Ποτέ ο προσωπικός μας αυτός Άγγελος δεν μας εγκαταλείπει. Όταν μπροστά μας υψώνονται θεόρατα τα τείχη των παθών, εκείνος με τη γλυκιά του μορφή έρχεται να κατευνάσει τον θυμό μας, τη θλίψη, τη στεναχώρια. Εκείνος μας ωθεί σε ταπείνωση, γιατί γνωρίζει το κακό που φέρνει ο εγωισμός, από την πάλη των Αγγέλων με τα δαιμονικά εωσφορικά τάγματα. Μόνον όταν πράττομε αντίθετα με το θέλημα του Θεού, τότε και πάλι ο Άγγελος δεν μας εγκαταλείπει, αλλά μας συνοδεύει λυπημένος. Το βασικό που πρέπει να συνειδητοποιήσομε είναι ότι οι Άγγελοι δεν είναι ανενέργητα όντα. Και δεν πρέπει να τους λησμονούμε και να τους λυπούμε με τις αμαρτίες μας, αλλά να τους προσέχομε και να τους συμπεριφερόμαστε ως καλούς φίλους.
Το δεύτερο είναι να τον καλέσομε στον αγώνα μας κατά του κόσμου, διότι όπως λέγει η Γραφή «ὁ κόσμος ἐν τῷ πονηρῷ κεῖται» (Α΄Ιωάν. 5.19). Ο άνθρωπος συναντά τον κόσμο, ως κοινωνία, εχθρό και αντίπαλό του. Γιατί μέσα στον κόσμο υπάρχει ο ψεύτης, ο κλέφτης, ο μοιχός, ο δολοφόνος, ο κακούργος. Εκείνοι που πληγώνουν την ψυχή των άλλων, εκείνοι που μας κλέβουν τη χαρά και την τιμή, τη γαλήνη και την αξιοπρέπεια. Εκείνοι που ζηλεύουν και κείνοι που μισούν‧ κι εκείνοι που φονεύουν αναίμαχτα τον συνάνθρωπό τους όχι από συμφέρον υλικό, αλλά από κακία και ζηλοφθονία. Και τότε είναι απαραίτητος ο Άγγελός μας να έρθει να μας οπλίσει με υπομονή και συγχώρεση.
Το τρίτο είναι ο διάβολος. Ο διάβολος έχει μια μόνιμη δουλειά, να στήνει παντού παγίδες μέσα και έξω από τον άνθρωπο. Στο σπίτι να διαβάλλει τη νύφη στην πενθερά, τη γυναίκα στον άνδρα, τα παιδιά προς τους γονείς και αντιθέτως και όταν καταφέρει να κάμει άνω κάνω το σπίτι τότε τρίβει τα νύχια του και επιχαίρει όντως δαιμονικά. Στις υπηρεσίες και τί δεν κάνει από την υπάλληλο στην υπάλληλο, από τους υπαλλήλους στον προϊστάμενο, όλους, άντρες και γυναίκες τους διαβάλει, τους ξεσηκώνει γίνεται ταραχή στην υπηρεσία, στον Σύλλογο, στην ομάδα και ο διάβολος χορεύει στον διάδρομο. Κι οι υπάλληλοι θρηνολογούνε στα γραφεία, αντί να χαίρονται και ν’ απολαμβάνουν τον μόχθο και τη χαρά της εργασίας τους. Και οι Άγγελοι, των ανθρώπων αυτών πού είναι; Παρόντες είναι, αλλά περιφρονημένοι σαν ξένοι. Στέκονται παράμερα λυπημένοι, δακρυσμένοι, πάντα υπομονετικοί και περιμένουν να τους καλέσομε σε βοήθεια.
Ύστερα από όλα αυτά μπορούμε να ερωτήσομε: αυτές οι μηχανουργίες του διαβόλου σε ποιους συμβαίνουν; Δυστυχώς σε χριστιανούς. Μα οι χριστιανοί για να είναι πραγματικοί χριστιανοί πρέπει να είναι πάντοτε ετοιμοπόλεμοι. Όπου και να πάει ο χριστιανός πρέπει να είναι αρματωμένος και να στοχάζεται πάντοτε προσευχητικά. Προνοεί και προσεύχεται. Η προσευχή είναι το όπλο του χριστιανού που φοβάται ο διάβολος. «Ῥῦσαι ἡμᾶς από τοῦ πονηροῦ, Κύριε», λες και γίνεται καπνός. Και όταν φεύγεις από το σπίτι σου για την εργασία σου κάνε τον Σταυρό του και φώναξε τον Άγγελό σου να σε συνοδεύει ενεργητικά.
Τότε, με τον Άγγελο προστάτη, το σπίτι σου θα είναι φυλαγμένο, στην εργασία σου θα σε φρουρεί και θα σε προστατεύει ο φύλακας Άγγελος, στο ταξίδι σου θα κάθεται στο τιμόνι, και την καρδιά σου πάντοτε θα την τροφοδοτεί με καλούς λογισμούς. Και μια επίκληση στον Θεό και Πατέρα μας, που την έχομε ακούσει χιλιάδες φορές να τη θυμόμαστε και να τη λέμε: «Ἄγγελον εἰρήνης πιστον ὁδηγόν φύλακα των ψυχῶν και ταῶν σωμάτων ἡμῶν, παρά τοῦ Κυρίου αἰτησόμεθα». Τότε μη φοβάσαι ούτε τις διαβολές των άλλων, ούτε τα διάφορα ατυχήματα, που προξενεί η αμέλεια, η απροσεξία μας και ο εχθρός μας ο διάβολος. Ο Άγγελος θα είναι ο υπερασπιστής, ο σύντροφος και ο συνοδοιπόρος μας!
