![είμαι .... υποκριτής !!](https://i0.wp.com/104fm.gr/cms/wp-content/uploads/JeSuisHypocrite.jpg?resize=610%2C413)
Κατάπληξη μας προκαλούν κάποια ακραία περιστατικά, που διαδραματίζονται στο τοπικό αλλά και στο παγκόσμιο χωριό μας: Και με την ευκαιρία ας σχολιάσουμε κάποια από αυτά:
1. Απορούν και εξίστανται οι μεγάλοι στην ηλικία για την παιδική εγκληματικότητα, η οποία συχνά παρουσιάζει, για παράδειγμα, ιδιαίτερη έξαρση στις ΗΠΑ. Και οι εξουσιαστές εκφράζουν την απορία τους επί του προκειμένου και οι σοφοί και εμβριθείς αναλυτές αποφαίνονται για τα βαθύτερα αίτια αυτής της κακοδαιμονίας. Αλλά, όπως φαίνεται, δεν ομολογούν το απλό και αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, τα παιδιά είναι ακριβή αντίγραφα των μεγάλων, των οποίων μιμούνται το παράδειγμα. Και, επειδή αυτά δεν μπορούν να φτάσουν στα διάφορα πολεμικά μέτωπα βγάζουν τα απωθημένα τους στο σχολείο τους, στη γειτονιά τους ή οπουδήποτε αλλού βρίσκουν πρόσφορο έδαφος. Και το πλέον περίεργο είναι ότι τα σχετικά με τα παιδιά περιστατικά αυτά χαρακτηρίζονται-και δικαίως-ως εγκλήματα, ενώ η πολλαπλάσια σε έκταση εγκληματικότητα των μεγάλων περιβάλλεται με την τήβεννο της νομιμότητας.
2. Φρίκη και αποτροπιασμό μας προκαλούν εξάλλου τα περιστατικά βαρβαρότητας εκ μέρους των τζιχαντιστών. Όπως, για παράδειγμα, η επίδειξη κακουργίας σε βάρος των κοπτών χριστιανών. Ενώ την καταστροφή της Λιβύης εκ μέρους του ΝΑΤΟ, την θεωρήσαμε σύννομη και επιβεβλημένη. Μέσα στα πλαίσια της δημοκρατίας, της δικαιοσύνης και βεβαίως της διεθνούς νομιμότητας. Και όμως, αν δεν είχε δολοφονηθεί ο Καντάφι και δεν είχε καταστραφεί η χώρα του, μάλλον δεν θα είχαμε εκεί παρόμοιες φρικαλεότητες.
3. Θρήνος και ρεσιτάλ διεθνούς υποκρισίας για τα θύματα των τζιχαντιστών στη Γαλλία και στη Δανία. Όχι όμως και για απείρως πολλαπλάσια θύματα και τις ασύγκριτα μεγαλύτερες καταστροφές σε βάρος των αραβικών χωρών εκ μέρους των νατοϊκών ορδών. Γιατί προφανώς οι δυτικοί έχουν καρδιές ευαίσθητες, που υποφέρουν, ενώ οι Άραβες είναι αναίσθητοι και έχουν πέτρινες καρδιές. Κι ακόμη γιατί στις φλέβες των δυτικών ρέει αίμα, ενώ στις αρτηρίες των αράβων απλά λαχανόζουμο.
4. Κόπτονται οι δυτικοί για την ελευθερία, δήθεν, της έκφρασης των διαφόρων ρυπαρογράφων. Τη στιγμή, που η απύθμενη κουφότητά τους και η υπερχειλίζουσα μωρία τους δεν τους επιτρέπει να καταλάβουν το απλούστατο: Ότι, δηλαδή, το δικαίωμα της ελευθερίας στην έκφραση έχει ως απαράβατο και αξεπέραστο όριο την υποχρέωση του σεβασμού των συνανθρώπων τους. Και ιδιαίτερα του σεβασμού του πρωταρχικά ριζωμένου στην ψυχή του ανθρώπου θρησκευτικού βιώματος. Πράγμα, που αποδεικνύεται από το γεγονός ότι εκατομμύρια ανθρώπων βάζουν τη θρησκευτική τους πίστη πάνω ακόμη κι απ’ την ίδια τους τη ζωή. Και συνεπώς ο προκλητικός χλευασμός της θρησκευτικής πίστης, στο όνομα της ελευθερίας της έκφρασης πέρα από πασίδηλη βαρβαρότητα συνιστά και εξαιρετικά επικίνδυνη προκλητικότητα. Για τα αποτελέσματα της οποίας ακέραιη ευθύνη φέρουν οι απρόκλητα προκλητικοί χλευαστές της πίστης των συνανθρώπων τους…
5. Κι ας έρθουμε στην ελληνική πραγματικότητα: Καυχόμαστε για την ομορφιά και τον πλούτο της πατρίδας μας. Κι όμως βλέπει κανείς τα κοπάδια των νέων μας να συναγελάζονται και ν’ αργολογούν, σε πλήρη απραξία, στις καφετέριες. Τη στιγμή, που εισάγουμε από χώρες του εξωτερικού το μεγαλύτερο μέρος των ειδών διατροφής μας, που άφθονα και αρίστης ποιότητας θα μπορούσε να παράγει η γη μας. Έτσι ώστε, όχι απλώς να έχουμε επάρκεια, αλλά και περίσσεια, ώστε ακόμη και εξαγωγές να κάνουμε. Κι όμως έχουμε εγκαταλείψει ακαλλιέργητη τη χρυσοφόρα γη μας και απλώνουμε χέρι ζητιανιάς και εκλιπαρούμε το έλεος ακόμη των πλέον θανάσιμων εχθρών μας. Πίσω απ’ το άρμα θριάμβου των οποίων ως αιχμάλωτοι συρόμαστε και τους προσφέρουμε το πλεονέκτημα της εκμετάλλευσης, όχι μόνο του πλούτου μας αλλά και του γεωστρατηγικού, όπως καυχόμαστε, πλεονεκτήματος της πατρίδας μας.
6. Αλλά παρόμοια με την αλλοπρόσαλλη κοινωνικο-οικονομική είναι και η θρησκευτική μας ζωή. Η σημερινή Κυριακή, για παράδειγμα, είναι αφιερωμένη στην Ορθοδοξία. Της οποίας η επικράτηση επισφραγίστηκε με την ογδόη Οικουμενική Σύνοδο (843). Οπότε και καθιερώθηκε η τιμητική προσκύνηση των εικόνων. Πράγμα, που αρνούνταν οι εικονομάχοι. Με αποτέλεσμα να υπάρχει σφοδρή πολιτικο-θρησκευτική διαπάλη, με εξορίες, φυλακίσεις και αιματοχυσίες ακόμη, κάπου 150 χρόνων…
7. Αλλά το θέμα της εικονομαχίας, πέρα απ’ τις θρησκευτικές διαστάσεις, έχει και μεταφορικές αντιστοιχίες. Γιατί, όπως ξανά ’χουμε πει εικόνες του Θεού είναι και οι άνθρωποι. Οι οποίοι είναι θύματα των πολλαπλών καταχρήσεων της κοσμικής και της ποικίλης άλλης εξουσιαστικής δομής της κοινωνικής και οικονομικής ολιγαρχίας. Και στην περίπτωση αυτή θα μπορούσαμε να πούμε ότι η εικονομαχία και διαχρονικά αλλά και στις μέρες μας είναι μια κυρίαρχη πραγματικότητα. Και είναι οξύμωρο για μας τους χριστιανούς, οι οποίοι ενώ δείχνουμε υπερβάλλοντα ζήλο, για την υπεράσπιση των εικονικών παραστάσεων του Θεού, να μη δείχνουμε το ανάλογο ενδιαφέρον και για την υπεράσπιση των ζωντανών εικόνων του, που είναι οι άνθρωποι. Γεγονός, που ισχύει πολύ περισσότερο, για το χώρο των οπαδών του Παπισμού και του Προτεσταντισμού. Που έχουν αναγάγει διεθνώς τη ληστρική αφαίμαξη και καταπίεση των φτωχών λαών, περίπου, σε δόγμα πίστεως. Και η αλλοπρόσαλλη αυτή συμπεριφορά και πραγματικότητα φωνάζει ότι οι, λεγόμενοι, χριστιανοί είμαστε διαχρονικά οι χειρότεροι των εικονομάχων. Γεγονός που δείχνει ότι έχουμε πρώτοι απ όλους εμείς ανάγκη εκχριστιανισμού. Μέχρις ότου καταλάβουμε ότι πρωταρχικό μας καθήκον είναι, πριν απ’ τις εικονικές παραστάσεις του Θεού, να αναστηλώσουμε τις ζωντανές του εικόνες:
Τους ποικιλοτρόπως καταπιεζόμενους και καταληστευόμενους «ελάχιστους αδελφούς» του Χριστού. Ανεξαρτήτως φυλετικών, θρησκευτικών και πάσης φύσεως διακρίσεων και λοιπών αποχρώσεων …
παπα-Ηλίας
https://papailiasyfantis.wordpress.com
e-mail: yfantis.ilias@gmail.com