(ένα βιωματικό άρθρο από την Ευαγγελία Φανουράκη, κόρη, μάνα, φίλη κι ενεργή πολίτη)
Ο σεξισμός σήμερα σπάνια φωνάζει.
Συνήθως ψιθυρίζει.
Ψιθυρίζει μέσα από φράσεις που μοιάζουν ουδέτερες, από αμφισβητήσεις που παρουσιάζονται ως «θεσμικές», από υπαινιγμούς που κρύβουν μέσα τους μια παλιά βεβαιότητα: ότι η εξουσία ανήκει φυσικά στους άνδρες.
Και όμως, ακόμη και σήμερα, σε χώρους ευθύνης και διοίκησης, μια γυναίκα συχνά καλείται να αποδείξει κάτι που για έναν άνδρα θεωρείται αυτονόητο.
Μετά από περισσότερα από είκοσι χρόνια επαγγελματικής διαδρομής, φέτος ήταν η πρώτη χρονιά που βίωσα τόσο καθαρά τον σεξισμό.
Όχι ως κραυγή.
Αλλά ως αμφισβήτηση.
Για πρώτη φορά άκουσα από συνεργάτη τη φράση: «Δεν αναγνωρίζω τη θέση σου γιατί δεν είσαι γιατρός».
Η συζήτηση δεν αφορούσε ιατρική πράξη. Δεν αφορούσε χειρουργείο.
Αφορούσε διοίκηση.
Κι όμως, πίσω από αυτή τη φράση κρυβόταν κάτι βαθύτερο: η δυσκολία να αναγνωριστεί η θεσμική ευθύνη μιας γυναίκας.
Για πρώτη φορά άκουσα επίσης την «καλοπροαίρετη» προειδοποίηση:
«Δεν θα τα βγάλεις εύκολα πέρα με σπίτι και καριέρα».
Σαν να είναι αυτονόητο ότι μια γυναίκα πρέπει να διαλέξει.
Σαν να είναι αδιανόητο ότι μπορεί να σταθεί και στα δύο.
Για πρώτη φορά είδα να μου αποδίδονται συνεχώς «συνδιοικητές» — πάντα άνδρες.
Λες και είναι αδύνατο μια γυναίκα να λαμβάνει μόνη της αποφάσεις.
Και για πρώτη φορά είδα να εκφέρεται σεξιστικός λόγος από άνδρα που κρύβεται πίσω από γυναικείο ψευδώνυμο.
Αυτή είναι η σύγχρονη μορφή του σεξισμού.
Δεν εμφανίζεται μόνο ως προσβολή.
Εμφανίζεται ως αμφισβήτηση αρμοδιότητας.
Ως υποτίμηση εμπειρίας.
Ως σιωπηρή δυσπιστία απέναντι στη γυναικεία ηγεσία.
Κι όμως, η ιστορία των κοινωνιών δείχνει κάτι διαφορετικό.
Οι γυναίκες δεν αλλάζουν τον κόσμο με κραυγές ανωτερότητας. Τον αλλάζουν με επιλογές.
Με την αυτοδιάθεση του σώματός τους.
Με τον τρόπο που μεγαλώνουν τα παιδιά τους — και κυρίως τα αγόρια τους.
Με τους καθημερινούς αγώνες που δίνουν στον εργασιακό χώρο για αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη.
Οι γυναίκες δεν ζητούν προνόμια.
Δεν ζητούν εύνοια.
Ζητούν κάτι πολύ πιο δύσκολο για τις κοινωνίες: πραγματική ισότητα.
Ισότητα στις ευκαιρίες.
Ισότητα στην αναγνώριση.
Ισότητα στον σεβασμό.
Και κάθε φορά που μια γυναίκα επιμένει να στέκεται όρθια σε έναν χώρο ευθύνης, ανοίγει λίγο περισσότερο τον δρόμο για τις επόμενες.
Όχι για να αποδείξει ότι οι γυναίκες είναι καλύτερες.
Αλλά για να αποδείξει ότι δεν είναι λιγότερες.
Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα που οφείλουμε να δώσουμε στη νέα γενιά.
Το μάθημα που θέλω να δώσω και στη δική μου κόρη: ότι η ισότητα δεν χαρίζεται.
Χτίζεται — κάθε μέρα, με αξιοπρέπεια, γνώση και θάρρος.
