Θα περίμενε κανείς φυσιολογικός άνθρωπος, μετά από 10 χρόνια οικονομικής κρίσης, και 2 χρόνια κορωνοϊού, ότι σε τούτη τη χώρα θα είχαμε βάλει μυαλό. Αντίθετα. Έχουμε γίνει χειρότεροι, ξεδιάντροποι, αδιάφοροι, αναίσθητοι, αλιτήριοι, τα πάντα σε κοινή θέα.
Η οικογένεια δεν ήταν δυνατόν να μείνει αλώβητη από κάτι τέτοιο. Παιδιά έρχονται στον κόσμο, χωρίς εκείνοι που τα φέρνουν να έχουν τη παραμικρή συναίσθηση της βαρύτητας της οικογένειας.
Η αρχική έκφραση, έκφανση όλων αυτών φαίνεται στο σχολείο. Παιδιά ανασφαλή, κακομαθημένα, αδιάφορα, τσαμπουκάδες, δυσλεξικά, με ψυχολογικά θέματα …..
Το πρόσφατο συμβάν σε σχολείο της Σητείας με τον εκπαιδευτικό απλά να προσπαθεί να κάνει τη δουλειά του και να εμπλέκεται ο εισαγγελέας δείχνει τα αδιέξοδα μας.
Συζητώντας με ψυχολόγο που ασχολείται με μαθητές, μας έλεγε ότι, τα παιδιά με αυτή τη παραβατική, συμπεριφορά εκφράζουν τη μοναξιά τους και τα αδιέξοδά τους. Και επαφίεται στους γονείς αρχικά και σε εμάς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους στη συνέχεια, να το κατανοήσουμε.
- Διότι σε πολλές των περιπτώσεων οι γονείς νομίζουν ότι με τα υλικά αγαθά που προσφέρουν στα παιδιά τους, τα καθιστούν πλήρη. Γι’ αυτό και βρίσκουν πρόσφορο έδαφος τα ναρκωτικά.
Πεπειραμένη εκπαιδευτικός, εκφράζοντας την αγωνία της για την τρέχουσα παράνοια, επαναλαμβάνει συνεχώς ότι «πονάει η ψυχή μου όταν βλέπω παιδιά με διαταραχές, και τους γονείς τους να μην θέλουν να το καταλάβουν να το αποδεχτούν. Να μην θέλουν να τα βοηθήσουν».
Παρατηρούμε όσο και θαυμάζουμε τους εκπαιδευτικούς για την υπομονή τους και την αυτοθυσία τους στη τριτοκοσμική αυτή χώρα. Λιγότερη προσπάθεια θα χρειαζόταν εάν διαχειρίζονταν ένα θηριοτροφείο.
Όμως χωρίς εξορθολογισμό του εκπαιδευτικού συστήματος, εφαρμογή σοβαρών τομών προς όλες τις κατευθύνσεις, από την οικογένεια, αρχικά, στα σχολεία μετά, οδηγούμαστε στο πουθενά.
Και η χώρα δεν έχει μέλλον.
