Τον τελευταίο καιρό βλέπουμε αρκετά σημάδια που προβληματίζουν σε σχέση με τη διαβίωση των μελισσών. Και οι επιστήμονες έχουν ήδη πει ότι, αν εξαφανιστούν οι μέλισσες, έχει έρθει η σειρά μας. Δηλαδή η εξαφάνιση των ανθρώπων.
Διαβιούμε περίοδο ξηρασίας. Την πληρώνουμε όλοι, οι άνθρωποι ίσως λιγότερο λόγω της γνώσης αλλά και τα ζωντανά και τα φυτά αυτού του τόπου…. ζορίζονται.
Και ζορίζονται και οι ίδιες οι μέλισσες.
Είδαμε φέτος χιλιάδες μέλισσες να προσπαθούν να βρουν νερό σε ποτίστρες ζώων, να πνίγονται πολλές από αυτές, ενώ τα ζώα που έπρεπε να πιούν νερό από κει δεν τολμούσαν να πλησιάσουν, παρά μόνο όταν έπεφτε το βράδυ.
Το κάψιμο του 40% των δασών της ανατολικής Κρήτης, η αποψίλωση μεγάλων περιοχών λόγω της ασύδοτης βόσκησης σε συνδυασμό με την έλλειψη βροχών, έχουν φέρει στα όρια τους χιλιάδες μέλισσες στην περιοχή.
Μήπως είναι καιρός να δούμε και τη φέρουσα ικανότητα του τόπου όσον αφορά τόσο τη κτηνοτροφία, όσο και τη μελισσοκομία; γιατί ξέρουμε πολύ καλά, ότι εκτός τους ντόπιους, στην ευρύτερη περιοχή Κρούστα, Σελάκανου, υπάρχουν πολλοί μελισσοκόμοι που αφήνουν τις κυψέλες τους, συνήθως χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα, με άσχημα αποτελέσματα κάποιες φορές.
Αν εκεί που έχουμε φτάσει, τόσος κόσμος αποκαρδιώνεται και αφήνει την ύπαιθρο, στο τέλος δεν θα μείνει κανείς να καλλιεργεί κάτι για το σύνολο.
