Αυτές τις μέρες είδαμε παρέλαση προσωπικοτήτων, πολιτικών και άλλων και εξαγγελίες προγραμμάτων για τον περιορισμό της χρήσης όπλων στην Κρήτη.
Ακόμη και η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας Κρήτης με εγκύκλιό της που διαβάστηκε την Κυριακή στους ναούς «εκφράζει τη λύπη της και μοιράζει τον προβληματισμό και την αγωνία της με όλους». Αλλά η κατάσταση αυτή δεν λύνεται ούτε με ευχολόγια, ούτε με απειλές και φοβέρες. Τέτοια παράλογα έθιμα έχουν βαθιές ρίζες κι δεν ξεριζώνονται εύκολα. Χρειάζεται υπομονή και παιδεία για να αλλάξουν νοοτροπίες αιώνων.
Αυτό είναι που στην ουσία πρέπει να γίνει:
Να αλλάξει η νοοτροπία των ανθρώπων, ο τρόπος σκέψης τους, να ανοίξουν οι ορίζοντες των ανθρώπων σε αυτές τις περιοχές, για να δουν ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα σε αυτή τη ζωή πέρα από τα 4Χ4, τα σιδερικά, το χασίσι, τη ζωοκλοπή, τα μούσια και τα μαύρα πουκάμισα. Να γίνει ο άνθρωπος – άνθρωπος. Και για να γίνει αυτό χρειαζόμαστε παιδεία. Από τα σχολειά, το σπίτι και την εκκλησία.
Μια τέτοια πορεία, είναι επίπονη. Προϋποθέτει κοινή συνεννόηση όλων των φορέων του τόπου: πολιτεία, πνευματικοί άνθρωποι, διοίκηση, αστυνομία, εκκλησία, Μέσα ενημέρωσης, ένα ενιαίο σύμφωνο όλων, το οποίο όμως για να εφαρμοστεί θέλει πολλά χρόνια, υπομονή, επιμονή, συνέπεια και προσήλωση στον στόχο και καλό παράδειγμα από τους μεγάλους, οι οποίοι είναι οι κύριοι φορείς της παράδοσης. Διαφορετικά θα συνεχίζουμε σε κάθε τέτοια κατάσταση να θρηνούμε θύματα και να κλαίμε τη μοίρα μας. Να εξαγγέλλουμε μέτρα επί μέτρων και να κάνομε νταϊλίκι στο νταϊλίκι και να αγνοούμε ότι η απαγόρευση με σκληρά μέτρα και φόβο, όχι μόνο δεν καταστέλλουν το κακό, αλλά το συνεχίζουν και το αυξάνουν. Σίγουρα πρέπει να γίνομε άνθρωποι, αλλά με ανθρωπιστικά μέσα και την ανάλογη παιδεία, από τους υπεύθυνους φορείς: Ξαναλέμε: Το Σχολείο, την Πολιτεία, την Εκκλησία κι την Οικογένεια.
