Την Θρυπτή επιλέξαμε φέτος στον Ορειβατικό Αγίου Νικολάου, για να πεζοπορήσουμε και στη συνέχεια να κόψουμε τη βασιλόπιτα μας και να κάνουμε τον απολογισμό των πεπραγμένων της προηγούμενης χρονιάς την πρώτη Κυριακή του Φλεβάρη (1-2-2026).
Αγαπημένος προορισμός, στο κέντρο του νομού μας, με πυκνό δάσος και ωραία θέα κατά διαστήματα και το καφενεδάκι στον οικισμό με μεζέδες παλιάς κοπής φάνταζε ιδανικό. Ταλαιπωρήθηκε λίγο η βασιλόπιτα στις στροφές του στενού τσιμεντόδρομου με τα απότομα φρεναρίσματα μην πατήσουμε κανένα γίδι, που όλο πετάγονταν από εδώ κι εκεί, αλλά κι αν της έφυγε λίγη απ’ την άχνη, διατήρησε ολάκερη την αίγλη της.
Έναρξη της πεζοπορίας με κακό καιρό – Στα Αργυρά
Κι όμως τα νέα για τον καιρό έδειχναν δυσοίωνα. Νωρίς το πρωί φυσούσε δυνατός νοτιάς κι αναμενόταν καταιγίδα. Έπεσε ιδέα για ματαίωση, αλλά ήταν κάπως αργά, για να ειδοποιήσουμε, οπότε μαζευόμαστε τελικά καμιά τριανταπενταριά νοματαίοι στην είσοδο του οικισμού. Αργήσαμε πολύ να πάρουμε μια απόφαση, είν’ αλήθεια, μιας που τα σύννεφα πάνω απ’ τη Θρυπτή ήταν βαριά. Ξεκινάμε μουδιασμένα τυλιγμένοι στα αδιάβροχα μας με στόχο να κάνουμε ένα γύρο του χωριού. Περπατώντας ωστόσο αλλάζει η διάθεση. Κατηφορίζουμε λοιπόν τον χωματόδρομο, που μας οδηγεί δυτικά και περπατάμε παράλληλα με το φαράγγι του Χα. Πευκόδασος απλώνεται αριστερά και δεξιά και πολλοί μερακλήδες ρίχνονται στα χόρτα ή τα μανιτάρια. Όλη αυτή η περιοχή λέει η Γωγώ (που πέρασε εδώ πάνω «στ’ Αόρη» τα παιδικά της χρόνια και τα ξέρει καλά) ονομάζεται «Αργυρά». Στο μεταξύ τα παρεάκια καλά κρατούν και κάπως έτσι ούτε που το καταλάβαμε πως φτάσαμε ως την Αγία Άννα.
Το ξωκλήσι αυτό μικρό και μπαρουτοκαπνισμένο, χωσμένο μέσα στο πευκόδασος με το ροζ του επίχρισμα, είναι πολύ ιδιαίτερο. Είναι αφιερωμένο στην Κοίμηση της Αγίας Άννας κι υπήρχε θρύλος, που μου είπε η Γωγώ, ότι υπήρχε στην κορυφή της εκκλησιάς ξύλινος σταυρός που έγραφε: «είμαι σκιά, μα αξίζω σκιάς;», γιατί είχε μέσα τελικά κρυμμένα χρυσά νομίσματα. Με βάση τη χρονολόγηση των τοιχογραφιών του είναι ύστερου 14ου – αρχές 15ου αι. και εορτάζει στις 25 Ιουλίου.
Στον Άγιο Δημήτρη στα Καμινάκια
Εδώ λοιπόν η ομάδα σύσσωμη αποφασίζει να συνεχίσει, ο καιρός έχει για τα καλά γλυκάνει. Συνεχίζουμε λοιπόν από χωματόδρομο προς την περιοχή Καμινάκια. Όμως ο καιρός τελικά αρχίζει να αγριεύει με δυνατές ριπές αέρα και βροχής. Βάζουμε πάλι τα αδιάβροχα και συνεχίζουμε. Φτάνουμε στον Άγιο Δημήτριο. Μικρός ναός κι αυτός, σε ξέφωτο, με θέα ως τα παράλια, σήμερα όμως καλυμμένος με ομίχλη θυμίζει εικόνες παραμυθιού. Δεν μένουμε πολύ, συνεχίζουμε τον δρόμο της επιστροφής από όμορφο μονοπάτι μέσα στο δάσος στρωμένο με πευκοβελόνες σαν κόκκινο χαλί. Ταχύνουμε το βήμα μας λόγω της ομίχλης, όμως άδικα ανησυχούμε. Σε λιγότερο από μισή ώρα βρισκόμαστε στο καφενεδάκι «Το πρόβαρμα» της Θρυπτής, ολόστεγνοι, και πλακωνόμαστε στα μεζεκλίκια.
Βασιλόπιτα και βράβευση
Όταν κοπάζει η πείνα έρχεται η σειρά της βασιλόπιτας. Τυχερός φέτος ο Βαγγέλης Πετραντωνάκης απ’ τη Γεράπετρο και παίρνει δώρο το ορειβατικό σακίδιο προσφορά του Συλλόγου μας. Δεύτερη τυχερή η Σοφία Κοντογιάννη παίρνει μια δωροεπιταγή προσφορά του ζαχαροπλαστείου παραδοσιακών εδεσμάτων «Το Μεσοστράτι» στον Άγιο Νικόλαο (που μας φτιάχνει και την αφράτη μοσχομυριστή βασιλόπιτα κάθε χρόνο). Ευχόμαστε η ίδια τύχη να συνοδεύει και τους άλλους τομείς της ζωής τους!
Στο τέλος ήρθε η ώρα της βράβευσης του Γιώργου Μιχαηλίδη, αρχηγού σήμερα, εκ των ιδρυτικών μελών, που έβαλε πολλές φορές πλάτες σε δύσκολες εποχές οδηγώντας τον σύλλογο σε πεζοπορίες και δίνοντας το παρόν σε διοικητικές θέσεις, όπου κι όποτε υπήρχε ανάγκη. Για να μην ξεχνάμε ότι αυτό που έχουμε τώρα: έναν σύλλογο μικρό μεν, αλλά υγιή, συνεπή και με σταθερή πορεία και πεζοπορίες κάθε Κυριακή, πάλεψαν κάποιοι να τον δημιουργήσουν και να μας τον παραδώσουν. Κι εμείς απ’ την πλευρά μας οφείλουμε να τον διαφυλάξουμε και να τον εμπλουτίσουμε με νέα μέλη και να τον παραδώσουμε με τη σειρά μας, όταν έρθει η ώρα. Ευχαριστούμε λοιπόν ολόψυχα τον Γιώργο Μιχαηλίδη για την προσφορά του και του ευχόμαστε να χαίρεται την οικογένειά του και να αλωνίζει στην κρητική φύση με το παρεάκι του, όπως έχει επιλέξει τα τελευταία χρόνι, ως τα βαθιά γεράματα!!! Καλή ορειβατική χρονιά σε όλους μας! Και του χρόνου!
Περισσότερες πληροφορίες, φωτογραφίες, βίντεο και χάρτη διαδρομής στο blog του Συλλόγου:
ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΗΣ ΘΡΥΠΤΗΣ – ΚΟΠΗ ΒΑΣΙΛΟΠΙΤΑΣ
