Το τελευταίο διάστημα, η μικρή μας κοινωνία έρχεται ξανά αντιμέτωπη με ένα βαθύ εσωτερικό δίλημμα, το οποίο κατά την περσινή περίοδο οδήγησε σε εντάσεις που κανείς μας δεν επιθυμεί να δει να επαναλαμβάνονται. Η έλευση του κρουαζιερόπλοιου από το Ισραήλ φέρνει στην επιφάνεια δύο φαινομενικά συγκρουόμενες, αλλά βαθιά ανθρώπινες ανάγκες: από τη μία πλευρά, τα δίκαια αντανακλαστικά αλληλεγγύης και την κραυγή διαμαρτυρίας ενάντια στη γενοκτονία και τη φρίκη του πολέμου, και από την άλλη, την αγωνία των τοπικών επιχειρηματιών για επιβίωση σε ένα ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον.
Ως Δημοτική Σύμβουλος, αλλά πρωτίστως ως πολίτης αυτού του τόπου, νιώθω την υποχρέωση να κοιτάξω πέρα από την επιφάνεια αυτής της εσωτερικής σύγκρουσης. Οι συμπολίτες μας που διαδηλώνουν και οι συμπολίτες μας που παλεύουν να κρατήσουν τα μαγαζιά τους ανοιχτά δεν είναι εχθροί. Είναι και οι δύο θύματα των ίδιων παγκόσμιων και κεντρικών πολιτικών επιλογών.
Ας δούμε την αλήθεια κατάματα, χωρίς παρωπίδες. Η οικονομική δυσχέρεια στην οποία έχει περιέλθει η περιοχή μας δεν είναι ένα μεμονωμένο, τυχαίο φαινόμενο. Είναι το άμεσο αποτέλεσμα των οικονομικών κατευθύνσεων της κεντρικής εξουσίας, η οποία αφήνει τους πολίτες της να ζουν συνεχώς με άγχος επιβίωσης, αναγκάζοντας τις τοπικές οικονομίες να εξαρτώνται αποκλειστικά από τον τουρισμό της «μίας ημέρας» για να πάρουν μια μικρή οικονομική ανάσα.
Η καθημερινότητα όλων μας —επιχειρηματιών και καταναλωτών— έχει γίνει πλέον αβίωτη εξαιτίας αυτής της πολιτικής. Βλέπουμε την τιμή της βενζίνης να βρίσκεται στα ύψη. Επιβαρυνόμαστε οικονομικά επειδή κάποιος ηγέτης στην άλλη άκρη της γης (βλ. ΗΠΑ) αποφάσισε πως τα χρυσά κουτάλια που τρώει δεν είναι τόσο χρυσά…Με τον πόλεμο Αμερικής-Ιράν, αυξήθηκε η τιμή της βενζίνης και οι ελληνικές κυβερνήσεις ξανά δεν ελέγχουν τις τιμές. Φτάσαμε στο εξωφρενικό σημείο, όταν ένας πολίτης βάζει 50 ευρώ βενζίνη στο αυτοκίνητό του, τα 30 με 32 ευρώ να είναι καθαροί φόροι (ΕΦΚ και ΦΠΑ) που πηγαίνουν στο κράτος!Απορώ γιατί δε ξυπνάμε μια μέρα να πούμε «φτάνει». Παράλληλα, βιώνουμε ένα πρωτοφανές κύμα ακρίβειας στα είδη βασικής ανάγκης, όπου βασικά αγαθά διατροφής, όπως το λάδι,τα γαλακτοκομικά,τα σιτηρά έχουν μετατραπεί σε είδη πολυτελείας για το μέσο νοικοκυριό, χωρίς να υφίσταται κανένας ουσιαστικός έλεγχος για την πάταξη της αισχροκέρδειας.
Την ίδια στιγμή η φετινή τουριστική κίνηση είναι παγωμένη. Σε μια χώρα μάλιστα -και συγκεκριμένα την περιοχή μας- που οι παροχές υπηρεσίας είναι πολύ υψηλής ποιότητας. Ας μη γελιόμαστε, ένας επιπλέον λόγος που ακόμα δεν έχουμε τουρισμό στην περιοχή μας, είναι εξαιτίας των επιλογών διεθνών ηγετών (βλ. Νετανιάχου και Ισραήλ, Τραμπ και Ηπα)που συντηρούν τις πολεμικές συρράξεις, αλλά και εξαιτίας γεγονότων που φέρνουν τον πόλεμο στην πόρτα μας —όπως το πρόσφατο περιστατικό με το ουκρανικό drone στη Λευκάδα, το οποίο καλλιεργεί ένα γενικευμένο αίσθημα ανασφάλειας και αποτρέπει τους τουρίστες από το να επισκεφθούν τη χώρα μας.
Εδώ, λοιπόν, γεννιέται ένα τεράστιο, τραγικό παράδοξο:
Καλούμαστε ως τοπική κοινωνία να υπερασπιστούμε και να εναποθέσουμε τις ελπίδες της οικονομικής μας επιβίωσης στην παρουσία ενός κρουαζιερόπλοιου, τη στιγμή που οι πολιτικές επιλογές των διεθνών ηγεσιών φέρουν την ευθύνη για το πάγωμα του τουρισμού, και η εγχώρια κακή οικονομική πολιτική μας στραγγαλίζει καθημερινά με την ακρίβεια, την χαμηλή ποιότητα ζωής μας. Το παράδοξο κορυφώνεται στο λιμάνι μας. Ενώ η πολιτεία αδυνατεί να προστατεύσει την καθημερινότητά μας, επιστρατεύει έναν ολόκληρο μηχανισμό αστυνόμευσης και λιμενικών δυνάμεων για ένα και μόνο πλοίο (πολύ πριν ξεκινήσουν οι διαδηλωτές να δίνουν το παρόν). Βλέπουμε τους επαγγελματίες αυτούς να ταλαιπωρούνται κάτω από αντίξοες συνθήκες ζέστης, “φρουροί” μιας κατάστασης που δεν αφορά την τοπική μας ασφάλεια, αλλά την εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων. Είναι τουλάχιστον άδικο να χρησιμοποιούνται οι συντοπίτες μας ως αναλώσιμο εργατικό δυναμικό για να στηθεί ένα σκηνικό “ασφάλειας” που η ίδια η διεθνής πολιτική έχει ήδη τινάξει στον αέρα.
Το να στρεφόμαστε ο ένας ενάντια στον άλλον, το να χωριζόμαστε σε «στρατόπεδα» μέσα στην ίδια μας την πόλη, είναι το μεγαλύτερο λάθος. Ο εχθρός της τοπικής μας ευημερίας δεν είναι ο διπλανός μας. Η ρίζα του προβλήματος βρίσκεται στην πολιτική που μας έχει αφήσει εκτεθειμένους στις διεθνείς θύελλες, χωρίς καμία εγχώρια θωράκιση, να παλεύουμε για τα ψίχουλα μιας μονοήμερης επίσκεψης προκειμένου να καλυφθούν τα πάγια έξοδα των επιχειρήσεων. Δεν φταίει λοιπόν ούτε ο αγρότης που κλείνει τους δρόμους και μας «ταλαιπωρεί», ούτε οι ταξιτζήδες που απεργούν στη μέση της σεζόν, ούτε ο πολίτης που θέλει να διαμαρτυρηθεί για όσα γίνονται γύρω του. Πριν λοιπόν φτάσουμε να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον, ας σκεφτούμε καλύτερα ποιος μας φταίει κι ας βγάλουμε την ένταση και την αγανάκτησή μας σε αυτόν την επόμενη φορά που θα μας πάρει τηλέφωνο να τον ψηφίσουμε, για παράδειγμα.
Σε όλες τις κοινωνίες, η συνοχή είναι μεγάλο όπλο. Αν πότε χρειαστείς βοήθεια- σε μια μικρή κοινωνία ειδικά- ο διπλανός σου είναι αυτός που θα σου απλώσει χέρι, όχι κάποιος εφήμερος τουρίστας, όχι κάποιος μακρινός πολιτικός.
Άννα Χανιωτάκη
Δημοτική Σύμβουλος «Στην Πράξη”
